Το γεύμα, που έχει οργανώσει ο Βρεττός στο ναυπηγείο, γίνεται η αφορμή για να βγάλει ο Νικόλας όλη την οργή του απέναντι στην ηθική αυτουργό της δολοφονίας της Αγνής. Οι μνήμες δεν τον αφήνουν να ηρεμήσει, κι έτσι ζητάει εκδίκηση με ένα όπλο στραμμένο στην Φιόνα. Τα όσα αποκαλύπτουν η Βασιλική και η Ισμήνη στην Ηλέκτρα, την αφήνουν εμβρόντητη και με υποδόρια ενοχή, για τα όσα έχει προσάψει στον Νικήτα. Το σχέδιο του Βρεττού προχωράει, ενώ οι μέρες που περνάνε κάνουν τον Στέργιο να παραλύει από τον φόβο, πως η Δόμνα είναι νεκρή. Μια μεγάλη εξομολόγηση έρχεται από την Νεφέλη προς τον Παύλο, που του εκμυστηρεύεται τα πάντα για την ημέρα της εξαφάνισής της. «Δεν θα ξαναγίνω εκείνο το κoρίτσι… θα μείνω για πάντα σκοτεινή… σαν την Odil του παραμυθιού…» Και οι δυο τους υποπτεύονται τον Νικήτα, για την απαγωγή της και ο Παύλος ενημερώνει τον Μπόγρη, για να προστατεύσουν την Ηλέκτρα. Κανείς δεν είναι ασφαλής. Ειδικά τώρα, που ο Νικόλας βρήκε τον τρόπο για να χτυπήσει...
